Çocukluğu 80′lerde geçmiş insanlar için büyük anlam ifade ediyor kaset doldurmak. Bu dönemde hoşlandığın kıza hislerini belli etmenin en fazla kullanılan yoluydu. (ya da bizim etrafımızda böyleydi) Kendisine hayranlığımızı kelimelere dökemediğimiz yazar Nick Hornby‘nin High Fidelity kitabının baş karakteri Rob Gordon abimiz şöyle anlatır kaset doldurmayı:

” a good compilation tape, like breaking up, is hard to do and takes ages longer than it might seem. you gotta kick off with a killer, to hold the attention. then you have to take it up a notch, but not blow your wad, so maybe cool it off a notch, and you can’t put the same artist twice on the tape, except if some subtle point or lesson or theme involved, and even then not the two of them in a row, and you can’t woo somebody with joni mitchell’s “big yellow taxi” and then bash their head off with something like gbh’s “city baby attacked by rats,” and… oh, there are a lot of rules.”

Not: çevirisini boş bir vaktimde yapıcam.

Evet bizi çocukluğumuza gönderen birilerine bak senin için kaset doldurdum dinlermisin dedirtecek bir servis karşımızda. Muxtape ile bilgisayarımızdaki MP3 dosyalarından bir kaset doldurup herkese dinletebiliyoruz. Hazır Metallica konseri yaklaşmışken bu gazla bir Metallica karışık çekmeyi planlıyorum ama Rock aleminde kendi deyimiyle “biggest asshole” mertebesinde bulunan Lars Ulrich’in dava açmasından tırsmaktayım.